अगाध विश्वास, आँसु र सङ्घर्षले कोरिएको यात्रा: तारा र सुशीलको जीवन-कथा
मानिसको जीवन एउटा लामो अनि उकाली-ओरालीले भरिएको यात्रा हो। कोही मानिस जीवनका कठिन मोडहरूमा आइपुग्दा थाक्छन् र हार मान्छन्, तर कोही भने हरेक आँधीबेहरी, सामाजिक सतावट र जीवनका भयानक सङ्कटहरूसँग पौँठेजोरी खेल्दै विश्वास र हिम्मतको नयाँ उदाहरण बन्छन्। सुदूरपश्चिमको पहाडी काखमा जन्मिएकी तारा भट्ट र उनका श्रीमान् सुशील भट्टको जीवन पनि त्यस्तै एउटा साहसी, त्यागी र येशू ख्रीष्टमाथिको अगाध विश्वासले भरिएको जीवन्त दस्तावेज हो।
तडी गाउँको बाल्यकाल र सपनाको बिदाइ
सुदूरपश्चिमको बैतडी जिल्लास्थित बासुलीङ गाविस (वडा नं. ६) को सुन्दर तडी गाउँमा बुवा प्रेम सागर भट्ट र आमा विष्णुमती भट्टको दोस्रो सन्तानका रूपमा ताराको जन्म भएको थियो। शिक्षक बुवाको अनुशासन र आमाको ममतामा हुर्किएकी तारालाई आफ्ना हजुरबुवाले अगाध माया गर्नुहुन्थ्यो। हजुरबुवाको त्यो स्नेह नै उनको बाल्यकालको सबैभन्दा ठूलो सहारा र खुसी थियो।
गाउँका पाखापखेरामा घाँस-दाउरा गर्दै, साथीहरूसँग रमाउँदै र १० कक्षासम्मको पढाइ पूरा गर्दै गर्दा सानैदेखि ताराको एउटा अद्भुत बानी थियो— अरूलाई सहयोग गर्ने। कसैलाई अप्ठ्यारो परेको देख्दा सहयोग गर्न अघि सर्ने उनी भविष्यमा शिक्षिका बनेर समाजसेवा गर्ने सपना देख्थिन्। तर, सामाजिक परिवेश, घरायसी परिस्थिति र उमेरको परिपक्वतासँगै उनको पढ्ने र शिक्षिका बन्ने सपना बीचैमा थन्किन पुग्यो।
नयाँ मोड: रुवाइ र अनपेक्षित यात्राको सुरुवात
विक्रम संवत् 2059 सालमा, २० वर्षको उमेर पुग्दै गर्दा ताराको जीवनमा एउटा ठूलो अनपेक्षित मोड आयो। सुदूरपश्चिमकै भटना गाविस (वडा नं. ९, पुर्चौडी) का एक अजनबी युवक—सुशील भट्टसँग उनको विवाह तय भयो।
विवाहको दिन तारालाई के हुँदैछ भन्ने पूर्ण भान नै थिएन। आफ्ना बाल्यकालका सम्झनाहरू, हजुरबुवाको माया, तडी गाउँको पाखापखेरा र माइतीलाई छाडेर अञ्जान मान्छेसँग अञ्जान घरमा जाँदा उनी डाँको छोडेर रोइन्। त्यो रुवाइ केवल घर छुट्नुको मात्र थिएन, एउटी युवतीको जीवनमा आएको नयाँ र अज्ञात अध्यायको डर पनि थियो।
अत्तरियाको सङ्घर्ष र धार्मिक सतावटको सुरुवात
त्यतिबेला माओवादी द्वन्द्वका कारण परिवार पहाड छोडेर तराईको कैलालीस्थित अत्तरियामा बसोबास गरिरहेको थियो। पहाडको शीतल हावापानीमा हुर्केकी ताराका लागि तराईको उकुसमुकुस गराउने गर्मी, नयाँ ठाउँ र नौला मान्छेहरूबिच भिज्न निकै कठिन थियो।
विवाह भएको चार-पाँच दिनमै श्रीमान् सुशील आफ्ना अध्ययनका लागि काठमाडौँ फर्किए। माइती, पहाड र आफ्ना सपनाहरू पछाडि छाडेर नयाँ परिवेशमा सासू-ससुराको सेवा गर्दै दिनहरू बिताउनु ताराका लागि ठूलो परीक्षा थियो।
तर, उनीहरूको जीवनमा सबैभन्दा ठूलो चुनौती त्यतिबेला आयो जब उनीहरूले येशू ख्रीष्टमाथि विश्वास गर्ने निर्णय गरे। परम्परागत कट्टर हिन्दू ब्राह्मण परिवार र सुदूरपश्चिमको रुढीवादी समाजमा यो निर्णय स्वीकार्य थिएन। आफ्नै आमा-बुवा, नातेदार र घरका मान्छेहरू उनीहरूसँग घोर रुष्ट भए। आफ्नै परिवारबाट घृणा, हेला र मानसिक सतावट सहनुपर्यो। अप्ठ्यारो पर्दा न त घरपरिवारको सहयोग पाइन्थ्यो, न त माइतीपट्टिबाट नै कुनै सहारा मिल्थ्यो। तर, सबैबाट एक्लो पारिए तापनि तारा र सुशीलले आफ्नो विश्वासको बाटो छोडेनन्।
लगभग एक वर्षपछि सुशील घर फर्किए र दुवैको पुनर्मिलन भयो। त्यसपछि सुशीलले पनि आफ्नो परिवारको जिम्मेवारी पूर्ण रूपमा सम्हाल्ने निर्णय गरे। विवाहको दुई वर्षपछि उनीहरूको जीवनमा जेठो छोराको जन्म भयो। प्रभुप्रतिको अगाध विश्वास र धेरै सङ्घर्षहरूबिच प्राप्त भएको सन्तान भएकाले, उनीहरूले छोराको नाम ‘डेभिड’ (परमेश्वरको हृदयको टुक्रा) राखे।
स्वास्थ्यको भयानक सङ्कट, हस्पिटलका चक्कर र आर्थिक अभाव
पछि उनीहरू धनगढीमा सानो घर बनाएर बस्न थाले। तर तराईको अत्त्यासलाग्दो गर्मी, लामखुट्टे र अनेकौँ कष्टहरूबिच जीवन बिताउँदै गर्दा ताराको जीवनमा एउटा अकल्पनीय र भयानक स्वास्थ्य सङ्कट आयो।
अचानक ताराको नाकबाट तीव्र रूपमा रगत बग्न थाल्यो। स्थिति यति गम्भीर भयो कि स्थानीय अस्पतालहरूले उपचार गर्न नसकेपछि उनीहरू चितवनका ठूला हस्पिटलहरूसम्म पुगे। चितवनमा पनि ठोस निदान हुन नसकेपछि काठमाडौँका विभिन्न हस्पिटलहरू धाउनुपर्ने बाध्यता आयो। हस्पिटलका बेडहरू, डाक्टरका पछाडि दौडधुप र औषधि-उपचारका काउन्टरहरू उनीहरूका लागि नियमित जस्तै बने।
जाँचका क्रममा डाक्टरहरूले तारालाई क्यान्सरको गम्भीर सिकायत र आशङ्का देखाए। क्यान्सरको आशङ्कासँगै चलाइएका कडा-कडा औषधिहरूले ताराको शरीरलाई मात्र होइन, उहाँको मानसिक स्वास्थ्यमा समेत निकै गहिरो र कहालीलाग्दो असर पार्यो। त्यति मात्र होइन, यसैबिच उहाँलाई पत्थरीको समस्याले पनि नराम्ररी गाँज्यो। एकातिर क्यान्सरको डर र कडा औषधिको साइडइफेक्टले निम्त्याएको मानसिक अशान्ति, अर्कातिर पत्थरीको असह्य पीडा—तारा जीवन र मरणको दोसाँधमा पुगेकी थिइन्।
पकेटमा सुको पैसा नहुँदा अस्पतालको बिल तिर्न र औषधि किन्न धाउँदा हात खाली हुन्थ्यो। आफन्तले मुख फर्काएको बेला आर्थिक अभावको त्यो मार सम्हाल्नु सुशीलका लागि ठूलो परीक्षा थियो। तर, यस्तो कहालीलाग्दो अध्यारोमा पनि उनीहरूले प्रभु येशू ख्रीष्टको चरणमा निरन्तर आँसु र प्रार्थना चढाए। डाक्टरहरूले आश मारेको र औषधिले मानसिक रूपमै विक्षिप्त बनाएको त्यो अवस्थामा पनि परमेश्वरको अद्भुत अनुग्रह र येशू ख्रीष्टमाथिको अटल विश्वासले असम्भवलाई सम्भव बनायो। ताराले क्यान्सरको आशङ्का, कडा औषधिको असर र पत्थरीको पीडाबाट पूर्ण छुटकारा पाइन्।
यो कठिन परीक्षा पार भएपछि उनीहरूको घरमा कान्छो छोराको आगमन भयो। दर्बिलो र अटल विश्वासको प्रतीकका रूपमा उनीहरूले बाइबलको नयाँ करार अनुसार छोराको नाम ‘पिटर’ राखे।
काठमाडौँको भौँताराइ, सादोबाटो-मङ्गल बजारको त्यो कहालीलाग्दो घटना
स्वास्थ्य सङ्कट र तराईको गर्मी छल्न उनीहरू काठमाडौँ सरे। तर काठमाडौँको यात्रा पनि कम चुनौतीपूर्ण थिएन। धनगढीमा आफूले सुरु गरेको चर्चको सेवाकाइ अरूलाई सुम्पेर काठमाडौँ आएका उनीहरूले ललितपुरको सुनाकोटीमा ‘आवाना क्लब’ (Awana Club) को माध्यमबाट साना बालबालिकाहरूका लागि बालसङ्गति सुरु गरे।
काठमाडौँमा कोठा भाडा तिर्न, घर चलाउन र बालबच्चाको पढाइ खर्च जुटाउन धौ-धौ हुन्थ्यो। बारम्बार कोठा सर्नुपर्ने बाध्यता, आर्थिक सास्ती र बालबच्चाको पढाइका लागि एकै वर्षमा तीन-तीन ठाउँसम्म स्कुल र कोठा सार्नुपरेको कहालीलाग्दो अनुभव उनीहरूसँग छ।
काठमाडौँको त्यही भौँताराइका बिच एउटा यस्तो मुटु काँप्ने घटना घट्यो, जसलाई सम्झिँदा आज पनि उनीहरूको आत्मा काप्छ। ललितपुरको मङ्गल बजार र सातदोबाटो नजिकै कोठा खोज्न भौँतारिरहेका बेला, कसैले उनीहरूको सानो कान्छो छोरा (पिटर) लाई अचानक बोकेर भाग्न खोज्यो! एउटी आमाका लागि आफ्नो कलेजाको टुक्रा आँखाअगाडि खोसिनुजतिको भयानक पीडा केही हुन सक्दैनथ्यो। तारा छाती पिट्दै, डाँको छोडेर, “मेरो छोरा लग्यो, मेरो छोरा लग्यो!” भनेर चिच्याइन्। आमाको त्यो चीत्कार, रोदन र हारगुहार सुनेपछि मात्रै त्यो व्यक्ति बच्चालाई त्यहीँ छाडेर भाग्यो। परमेश्वरको अदृश्य हातले त्यो दिन उनीहरूको छोरालाई उम्काएर बचायो।
यी तमाम सतावट, अभाव र कहालीलाग्दा क्षणहरूबिच पनि तारा र सुशीलले परमेश्वरमाथिको भरोसा कहिल्यै गुमाएनन्। उनीहरूको यो अटल विश्वास र अथक मिहिनेतको फल स्वरूप बिस्तारै दिनहरू बदलिए। उनीहरूले ललितपुरमा सानो जग्गा किनेर घर बनाए र मण्डलीको सेवाकाइ पनि फस्टाउँदै गयो।
नयाँ क्षितिज: सङ्घर्षको निरन्तरता र आशा
समय बित्दै गयो। आमा-बुवाको त्याग, आँसु, धार्मिक सतावट र सङ्घर्षको जगमा हुर्किएका दुवै छोराहरूले आज सफलताको बाटो समातेका छन्। जेठो छोरा डेभिड थप अध्ययनका लागि क्यानाडा पुगेका छन् भने कान्छो छोरा पिटर अध्ययनका लागि दक्षिण कोरियामा छन्।
आज तारा र उनका श्रीमान् सुशील स्वयं पनि आफ्ना छोराहरूको उज्ज्वल भविष्य, उनीहरूको अध्ययन र सहयोगका लागि दक्षिण कोरियामा बसेर पुनः सँगै काँधमा काँध मिलाएर सङ्घर्ष गरिरहेका छन्।
बैतडीको तडी गाउँदेखि सुरु भएको ताराको जीवन यात्रामा धार्मिक-सामाजिक बहिष्कार, चितवन र काठमाडौँका हस्पिटलका बेडहरू, क्यान्सर र पत्थरीको डर, कडा औषधिको मानसिक सास्ती, आर्थिक अभाव, ललितपुरको सडकमा छोरा खोसिँदाको त्यो अत्त्यासलाग्दो रोदन हुँदै आज कोरियासम्म आइपुग्दा पनि सङ्घर्ष सिद्धिएको छैन। तर, ताराको सहनशीलता, सुशीलको अटल साथ र दुवैको येशू ख्रीष्टमाथिको अगाध विश्वासले प्रमाणित गरिदिएको छ कि— परमेश्वरमा भरोसा राख्नेहरूका लागि हरेक आँधीबेहरी र असम्भव कुराहरू पनि जित्न सम्भव छ। सङ्घर्ष जारी छ, तर परमेश्वरको अनुग्रहले यो यात्रा अझै आशिषमय बन्दै जानेछ
